Reply to comment

4 โมงเย็นต้นเดือนกรกฎาคม

...

ท้องฟ้าสีเหลืองอ่อนเหมือนผ้ากันเปื้อนสีขาวเปียกคราบน้ำชา
ตอนนี้มันถูกเมฆสีเทาอมฟ้าซีดๆผืนใหญ่ที่ลอยอยู่เหนือหัวผมปกคลุมไว้ไปเกือบครึ่ง
ผมเพิ่งอ่านจดหมายรักที่ ปิแอร์ เขียนถึงแมรี่ คูรี่ เพื่อแสดงความต้องการให้เธอมาร่วมชีวิตด้วยจบ
เขาพยายามโน้มน้ามให้เธอตอบรับอย่างเต็มที่ ด้วยความถ่อมตัว
ผมรู้สึกได้ว่าเขาอยากอยู่กับเธอไปจนวันสุดท้ายในชีวิต

...

จบบรรทัดสุดท้ายของจดหมาย ผมเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังฟังเพลงอยู่
วันนี้เป็นคน 'ฟังข้างเดียว' เพราะ จุกยางหูฟังข้างขวาหายไปไหนก็ไม่รู้
ภาวนาให้มันหล่นอยู่ที่บ้าน และผมกลับไปเจอมันเถอะ หูฟังนี้เพิ่งซื้อมาได้แค่ 2 เดือนเองนะ
เพลงที่กำลังเล่นอยู่ เป็นเพลงเบาๆช้าๆชื่อ Dark water and stars จากอัลบั้มหนึ่งของ Jack Johnson
นักร้องเป็นผู้หญิงที่ผมไม่จักชื่อและหน้าตา ผมไม่ได้สนใจนัก
เพลงนี้เครื่องดนตรีน้อยชิ้น ทำนองฟังแล้วรู้สึกลอยๆ
ส่วนเนื้อพูดถึงเวลากลางคืนในท้องทะเลอันมืดมิด
มองท้องฟ้าเห็นแค่แสงจากดาว มองไปที่แผ่นดินก็เห็นแค่เงาไม้
มันเหมือนในโลกนี้ตอนนี้มีเพียงแค่สองคนเท่านั้น
เหมือนคืนนั้น ...